گاهی وقتها باید کسی باشد که بعد مدتها تو را به خودت باز گرداند . گاهی وقتها باید کسی باشد تا یادت نرود چه کارها که نمیکردی . گاهی وقتها یادت میرود چقدر ازش دوری و این هزاران کیلومتر فقط با پیامی از بین میرود . گاهی وقتها یک دوست با این که مدتها ازش خبر نداری تو را غافلگیر می کند ، تو را شرمنده می کند . گاهی وقتها نه ، همیشه باید باشد . یک پرتغالی که تو را توت فرنگی صدا کند و تو بخندی که چرا انقدر مثل من خل و چلی آخه ؟ . راستی پرتغالی شنیده ام باز هوای لندن بارونیست و نمی شود خیابان هایش را پیاده گز کرد :(

                    

پ.ن : پست قبل هیچ یک از صد و خورده ای نظرش تایید نشد . چون بالای 70 درصد نظرها خصوصی بود و تیم کافه تصمیم گرفتند که آن ها را نمایش ندهند . فدای انگشتانتان که این همه تایپ کردید و مرا مدیون خود کردید :)